Gisteren gebeurde er iets bijzonders bij ons thuis.
Mijn dochter van 7 was de haren van haar Barbies aan het afknippen. Niet zomaar, bleek later. Ze wilde het haar geven aan vrouwen met kanker.
Ze was rustig bezig. Vastberaden ook. Ik heb het moment waarop ze dat besloot niet gezien. Geen gesprek, geen aansporing, geen uitleg van mijn kant. Alleen een meisje dat iets in haar hoofd had en daar werk van maakte.
Mijn eerste reactie als vader? Eerlijk is eerlijk: ik wilde het eigenlijk niet hebben. Er lag haar overal en ik vond het zonde van de Barbies.
Pas later besefte ik wat er achter haar actie zat.
Ze was niet bezig met het verpesten van haar speelgoed. Ze was bezig met iets betekenen voor een ander.
En ja, de Barbies zien er inmiddels best bijzonder uit. Een beetje kaal, een beetje scheef en vooral heel aandoenlijk. Maar als ik er nu naar kijk, zie ik iets anders dan afgeknipt Barbiehaar.
Ik zie talent.
Het talent van de zorger.
Ze voelt aan dat anderen iets kunnen missen of nodig hebben en komt zelf in actie. Zelfs als ze daarvoor iets van zichzelf moet opgeven.
Het talent van de verbinder.
Ze slaat een brug tussen haar eigen kinderwereld en die van vrouwen die ze helemaal niet kent. Voor haar is die afstand blijkbaar geen reden om niets te doen.
Het talent van de beslisser.
Ze heeft een idee, maakt een keuze en gaat ervoor. Zonder eerst toestemming te vragen of eindeloos te twijfelen.
Het talent van de drager.
Ze wil iets oppakken wat voor een ander zwaar is. Ze kan het probleem van die ander niet oplossen, maar wil wel iets bijdragen.
Natuurlijk is één moment niet genoeg om een kind helemaal te kennen of haar talenten vast te leggen. Maar het is wél een prachtig inkijkje in wat er vanbinnen al aanwezig kan zijn.
En precies daar moest ik aan denken.
We zijn als ouders, opvoeders en professionals vaak bezig met talentontwikkeling. Hoe ontdekken we talenten? Hoe stimuleren we ze? Hoe helpen we kinderen om ze verder te ontwikkelen?
Allemaal waardevolle vragen.
Maar misschien mogen we ook wat vaker stilstaan bij een andere vraag:
Wat is er eigenlijk al aanwezig, zonder dat wij het hebben aangeleerd?
Want soms zit talent niet in een uitzonderlijke prestatie, een diploma of iets wat een kind opvallend goed kan.
Soms zit het in een klein, spontaan gebaar. In een keuze die je niet zag aankomen. In iets wat voor een kind heel vanzelfsprekend voelt, maar voor een ander van grote betekenis kan zijn.
Misschien is onze rol dan niet altijd om talent te ontwikkelen, maar eerst om het te herkennen. Om goed te kijken, nieuwsgierig te zijn en niet te snel in te grijpen omdat iets niet gaat zoals wij het voor ogen hadden.
Zelfs als dat betekent dat je favoriete Barbies eraan moeten geloven. 😉
Herken jij dit soort momenten ook?
Bij je eigen kind, een leerling of iemand in je omgeving? Zo’n moment waarop je ineens zag dat een talent er gewoon al was, zonder dat iemand het had aangeleerd?
Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.
#talentontwikkeling #kindontwikkeling #opvoeding #talenten #coaching #talentbeweegt
Reactie plaatsen
Reacties