Over de spanning tussen hoofd en hart in communicatie.
Laatst zag ik een interview met een profvoetballer dat me bijbleef. Niet vanwege zijn prestaties, maar vanwege zijn antwoorden. Hij was eerlijk, echt en niet bang om emotie te tonen.
Mijn eerste gedachte:
Eerlijkheid en echtheid krijgen hier een podium. Dit smaakt naar meer.
Tegenwoordig lijkt daar steeds minder ruimte voor. Het podium wordt bezet door diplomatie, professionele houdingen en andere manieren om ons hart de mond te snoeren.
Dat zette me aan het denken.
Tussen efficiënt en oprecht
Ik herken die spanning ook bij mezelf.
Mijn hoofd wil helder en doelgericht communiceren. Mijn hart wil benoemen wat er werkelijk speelt. Laten zien wat iets met me doet, ook als dat ongemakkelijk is.
Als mijn hart te veel spreekt, wordt mijn verhaal soms langdradig of raakt het mensen onbedoeld. Als mijn hoofd de overhand krijgt, klinkt mijn boodschap misschien professioneel, maar ontbreekt het aan diepgang en echtheid.
De kunst zit in de balans. Niet door mijn hart uit te schakelen, maar door bewust te kiezen wat ik deel en hoe ik dat doe.
Want die balans wordt niet alleen door onszelf bepaald. Ook ongeschreven regels op de werkvloer spelen mee. Een leidinggevende moet stevig zijn. Een ondernemer moet vertrouwen uitstralen. Een professional moet zijn emoties onder controle houden.
Maar wanneer professioneel communiceren vooral betekent dat we alles wat persoonlijk of kwetsbaar is buiten de deur houden, verliezen we iets wezenlijks.
Waarom we aan het water soms meer zeggen dan op kantoor
In mijn werk als coach zie ik hoe sterk de omgeving bepaalt wat mensen durven te delen.
Tijdens een vissessie vertelde een coachee over onderwerpen waarover hij jarenlang niet had gesproken. Terwijl hij vertelde, werd hij zichtbaar geëmotioneerd.
Waarom kon dit daar wel?
Misschien door de rust, de stilte of het ontbreken van de dagelijkse verwachtingen. Er was ruimte om te vertellen zonder direct te hoeven presteren of een antwoord klaar te hebben.
Het raakte me. En het bevestigde voor mij hoe belangrijk veiligheid is in communicatie.
Een veilige omgeving verandert niet noodzakelijk wat iemand te zeggen heeft. Ze kan wel veranderen wat iemand durft te zeggen.
Professionaliteit én menselijkheid
Wat betekent dat voor de werkvloer?
Kun je als professional toegeven dat je twijfelt? Kun je als leidinggevende zeggen dat iets je raakt? Kun je eerlijk van mening verschillen zonder bang te zijn voor de gevolgen?
Een veilige werkomgeving betekent niet dat alles ongefilterd uitgesproken moet worden. Het betekent dat eerlijkheid niet voortdurend hoeft te worden ingepakt uit angst om niet professioneel genoeg over te komen.
Mijn hoofd helpt me om helder en zorgvuldig te communiceren. Mijn hart geeft mijn woorden betekenis en menselijkheid.
Ik wil beide ruimte geven.
Mijn vuistregel?
Mijn hart kleurt niet binnen de lijntjes.
Niet omdat regels en tact onbelangrijk zijn, maar omdat ik niet wil dat de behoefte om professioneel over te komen belangrijker wordt dan wat ik werkelijk te zeggen heb.
Misschien is dat ook de uitdaging voor organisaties: niet alleen vragen om openheid, maar een omgeving creëren waarin mensen zich veilig genoeg voelen om eerlijk te zijn.
Want echte communicatie begint niet bij de juiste woorden. Ze begint bij de ruimte om ze uit te spreken.
Ik ben benieuwd: wanneer merk jij dat je hoofd het overneemt van je hart? En wat is er nodig om op de werkvloer meer ruimte te geven aan eerlijkheid en echtheid?
Reactie plaatsen
Reacties