Een jongen van 11 gaat naar de jaarlijkse boekenmarkt op school. Zonder eigen boeken om te verkopen, maar mét € 2,50 op zak.
Zijn zus heeft zich ondertussen goed voorbereid. De avond ervoor heeft ze samen met mama zorgvuldig boeken uitgezocht, geprijsd en klaargezet om te verkopen. Een prima plan, toch?
Maar haar broertje heeft een ander idee.
Hij koopt op de boekenmarkt een paar boeken voor € 1,75 en verkoopt die met winst door aan andere leerlingen. Aan het einde van de markt komt hij thuis met € 2,90 én een boek van Arjen Robben.
Toen ik hem vroeg hoe hij dat voor elkaar had gekregen, was zijn antwoord goud waard:
"Ik wilde verdienen zonder afscheid."
Hij wilde helemaal geen afscheid nemen van zijn eigen boeken. Maar hij wilde wél geld verdienen. Dus bedacht hij een andere route.
En eerlijk? Ik moest erom lachen. Wat een slimme vondst.
Wat me vooral opviel, is dat dit niet de manier is waarop hij normaal gesproken denkt. Beslissingen nemen vindt hij vaak lastig. En alternatieven bedenken? Ook niet zijn meest vanzelfsprekende talent.
Maar hier gebeurde iets bijzonders.
Er waren geen verwachtingen, geen vastomlijnd plan en geen opdracht over hoe hij het moest aanpakken. Er was alleen een doel, een beetje vrijheid en ruimte om zelf iets te bedenken.
En ineens liet hij een kant van zichzelf zien die we niet zo vaak zien.
Twee kinderen, twee totaal verschillende aanpakken.
Zijn zus bereidde voor, bracht structuur aan en dacht zorgvuldig na over de verkoop. Hij improviseerde, zag kansen en bedacht een slimme tussenoplossing.
Wie deed het beter? Niemand.
Beiden bereikten resultaat. Alleen op een totaal andere manier.
En precies daar zit voor mij een mooie les over talentontwikkeling.
Talent laat zich niet altijd zien op de manier waarop we het verwachten.
Dat zie ik ook terug op de werkvloer.
Ik denk bijvoorbeeld aan een gymdocent die binnen een team minder zichtbaar werk leek te verzetten dan collega's die sterk waren in uitvoeren, organiseren en regelen.
Dat riep irritatie op. Hij kwam daardoor zelfs behoorlijk in de allergie van sommige collega's terecht.
Totdat er bewust anders naar zijn bijdrage werd gekeken.
Want deze docent bleek een visionaire brainstormer. Iemand die met briljante ideeën kwam, nieuwe mogelijkheden zag en het team verder bracht.
Zijn talent was er al die tijd. Alleen werd het niet herkend, omdat het zich niet uitte in de vorm die binnen het team het meest zichtbaar en gewaardeerd werd.
En dat is iets om als ondernemer, teamleider of leidinggevende bij stil te staan.
Hoe vaak beoordelen we mensen op wat ze doen, hoe ze het doen en hoeveel daarvan zichtbaar is?
Hoe vaak waarderen we vooral degenen die organiseren, uitvoeren, plannen en afvinken?
Terwijl er misschien iemand in je team zit die op een heel andere manier waarde toevoegt. Die verbanden ziet, kansen ontdekt, anders denkt of met ideeën komt waar anderen op verder kunnen bouwen.
Niet minder waardevol. Wel anders zichtbaar.
Soms hoeft iemand niet harder te werken, beter te plannen of zich aan te passen aan de manier waarop de rest het doet.
Soms heeft iemand gewoon de juiste omgeving nodig. Een beetje vrijheid. Minder verwachtingen. En de ruimte om het op zijn of haar eigen manier te proberen.
Want als we alleen belonen en waarderen wat we direct kunnen zien, missen we misschien wel een heel belangrijk deel van het talent in ons team.
En dat zou zonde zijn.
Dus ik ben benieuwd:
Wie in jouw team verdient zonder afscheid?
En zie jij die persoon al?
Reactie plaatsen
Reacties