Als docent wilde ik mijn leerlingen echt zien.
Ik probeerde te differentiëren. Rekening te houden met niveau, achtergrond en karakter. Want de ene leerling heeft iets anders nodig dan de andere.
Dat klinkt logisch. In de praktijk is het best ingewikkeld.
Je hebt beperkte tijd en energie. Je moet je lesinhoud behandelen. Er zijn doelen, toetsen, administratie en een klas vol verschillende leerlingen.
En toch bleef ik het belangrijk vinden: wie zit hier voor me en wat heeft deze persoon nodig om tot bloei te komen?
Later merkte ik hoe anders het kan voelen als je zelf werknemer bent.
Jarenlang werkte ik vanuit een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Ik wilde mijn werk goed doen. Ik wilde professioneel zijn. Als beginnend docent wilde ik vooral niet lastig zijn en geen ‘nee’ verkopen.
Dus zei ik vaak ja.
Mijn talenten werden ondertussen niet altijd gezien of benut. Ik was afhankelijk van een leidinggevende die vooral bezig was om de boel draaiende te houden. Begrijpelijk. Maar daardoor bleef een deel van wat ik kon en waar ik energie van kreeg onder de oppervlakte.
Tot er een leidinggevende kwam die wél zag wat er in mij zat.
Niet door een ingewikkeld ontwikkelplan. Niet door een beoordeling.
Maar door een simpele vraag:
“Zou jij een collega willen coachen?”
Het was precies de juiste vraag aan de juiste persoon op het juiste moment.
Ik voelde me gezien.
En dat stak het vuur aan.
Ineens kon ik iets doen waar mijn kwaliteiten lagen. Iets waar ik energie van kreeg. Iets waarvan ik merkte: hier kom ik tot mijn recht.
Die ervaring heeft mijn kijk op leiderschap veranderd.
Want niet iedere manager heeft talent voor peoplemanagement. En dat is oké.
De ene manager is sterk in financiën, processen en resultaten. De ander is juist goed in het zien van mensen, het voeren van goede gesprekken en het ontwikkelen van talent.
We hoeven niet van iedere manager alles te verwachten.
We moeten wel erkennen wat iemand nodig heeft om zijn of haar werk goed te kunnen doen.
Een zakelijke manager die de financiën bewaakt, heeft misschien een peoplemanager naast zich nodig die ziet wie de mensen zijn, waar hun kracht ligt en wat hen in beweging brengt.
Daar begint voor mij talent gestuurd personeels- en leerlingenbeleid.
Niet vanuit een mooie theorie, maar vanuit de mens.
Weten wie je voor je hebt. Talent herkennen. De juiste vraag stellen. Ruimte geven. En mensen inzetten op een plek waar ze kunnen groeien.
Dat is niet alleen mensgericht. Het is ook duurzaam.
Want blije mensen stralen meer uit.
Ze nemen energie mee naar hun werk, hun collega's, hun leerlingen en hun klanten. Ze worden daarmee een visitekaartje van de organisatie of school.
Ik weet inmiddels hoe groot het verschil kan zijn als iemand niet alleen kijkt naar wat je doet, maar ook ziet wie je bent en wat er in je zit.
Wie zie jij op dit moment in jouw organisatie nog niet volledig tot zijn recht komen?
Reactie plaatsen
Reacties